Karzełek niderlandzki

W efekcie tych wszystkich wyżej wymienionych zabiegów hodowlanych mamy prześlicznego, ważącego do 2 kilogramów króliczka o bardzo żywym i pogodnym charakterze. Na małej, okrągłej główce (ze sztywno stojącymi, okrytymi grubo włosem, krótkimi, zaokrąglonymi na końcach uszami) uwagę zwracają wielkie, brązowe, szeroko rozstawione oczy w czarnej otoczce. Kontrastują ze śnieżnobiałą sierścią, sprawiając jeszcze większe wrażenie niż u starszego kuzyna. Gęste, miękkie futerko aż prosi się o głaskanie. Budowa ciała zwarta, nie widać szyi. Mały wiercipięta jest wspaniałym domownikiem. Bardzo towarzyski i chętny do pieszczot i zabawy. Lubi mieć zajęcie. Jeżeli pozostawimy go samego w klatce na dłuższy czas bez zabawek, prawdopodobieństwo że ją kompletnie przemebluje jest duże. Energia go wprost rozpiera - w pozytywnym znaczeniu tego słowa. Zajrzy w każdy kąt naszego domu w który pozwolimy mu zajrzeć i będzie chciał wiedzieć wszystko co się wokół niego dzieje. Hodowcy często zwracają uwagę na zachowanie ostrożności przy otwieraniu klatki znajdującej się wysoko nad ziemią, bowiem maluchy tak ochoczo pragną się z niej wydostać, że mogą wypaść na ziemię. Gdyby opisywać karłowatego hotota jednym słowem, a właściwie dwoma, to można by powiedzieć "uśmiechnięty królik".
Odziedziczył wszystkie najlepsze cechy po francuskim hotocie i po karzełku niderlandzkim - piękny wygląd (to zasługa obu ras), łagodne i pogodne usposobienie (to po dziadku z Francji) i inteligencję (po karzełku niderlandzkim).
Jeśli chodzi o ubarwienie hototów - w hodowli trudno jest utrzymać idealny, czarny, równy obrys wokół oka, zdarzają się też czarne kropki na uszach lub innych częściach ciała - genetyczna pozostałość po pradziadkach. Nie dyskwalifikuje to ich jako naszych domowników, nie mogą jedynie być wystawiane do oceny sędziów na oficjalnych wystawach i pokazach. Dodatkowo u karzełków należy zwracać szczególną uwagę na uzębienie, mogą występować drobne wady zgryzu.